Wat is fiscaal misbruik?

Er is sprake van fiscaal misbruik wanneer de belastingplichtige middels de door hem gestelde rechtshandeling of het geheel van rechtshandelingen één van de volgende verrichtingen tot stand brengt een verrichting waarbij hij zichzelf in strijd met de doelstellingen van een bepaling van dit Wetboek of de ter uitvoering daarvan genomen besluiten buiten het toepassingsgebied van die bepaling plaatst een verrichting waarbij aanspraak wordt gemaakt op een belastingvoordeel voorzien door een bepaling van dit Wetboek of de ter uitvoering daarvan genomen besluiten en de toekenning van dit voordeel in strijd zou zijn met de doelstellingen van die bepaling en die in wezen het verkrijgen van dit voordeel tot doel heeft Het komt er dus op neer dat men door bepaalde handelingen probeert fiscale voordelen te verkrijgen die ingaan tegen de doelstelling van de regels van het wetboek inkomstenbelastingen Verrichtingen met verliesvennootschappen, om zo de winsten van verbonden vennootschappen te kunnen compenseren, worden altijd met de nodige argwaan bekeken Wie dergelijke verrichtingen plant, moet m.a.w. ook goede niet-fiscale redenen hebben om ze te verantwoorden De rulingcommissie beschouwt deze constructie als fiscaal misbruik: de koper is duidelijk niet geïnteresseerd in de vennootschap (geen activiteiten meer), maar koopt de aandelen enkel omwille van het vastgoed dat nog in de vennootschap aanwezig is

Er is sprake van fiscaal misbruik wanneer de belastingplichtige middels de door hem gestelde rechtshandeling één van de volgende verrichtingen tot stand brengt. Het Hof van Cassatie stelt kortweg dat het niet vereist is dat de belastingplichtige formeel deelneemt aan alle rechtshandelingen. Om van misbruik te kunnen spreken, volstaat het dat de belastingplichtige betrokken is bij de handelingen of eraan meegewerkt heeft. Het volstaat dat de verschillende handelingen samenhangen als een “ondeelbare keten” en dat er een “eenheid van bedoeling” is. De algemene antimisbruikbepaling houdt in dat de fiscus een fiscaal interessante verrichting mag negeren als die de bedoeling van de wetgever frustreert en hoofdzakelijk fiscaal gedreven is.