Wat is de betekenis van artikel 27 van het Wetboek van Rechtsvordering?

Artikel 27 van het Wetboek van Rechtsvordering regelt de openbaarheid van de behandeling van en uitspraak in een zaak. De eis van openbaarheid en de gronden waarop de rechter een uitzondering op die openbaarheid kan maken, zijn vastgelegd in artikel 27 Rv. De terechtzitting is openbaar. De rechter kan evenwel gehele of gedeeltelijke behandeling met gesloten deuren of slechts met toelating van bepaalde personen bevelen in het belang van de openbare orde of de goede zeden, in het belang van de veiligheid van de Staat, indien de belangen van minderjarigen of de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van partijen dit eisen, of indien de openbaarheid het belang van een goede rechtspleging ernstig zou schaden. Een openbare behandeling kan in sommige gevallen ernstige schade toebrengen aan het belang van een goede rechtspleging. Ernstige schade aan het belang van een goede rechtspleging een 'sluitingsgrond' waar heel veel onder kan vallen. In alle situaties waarin openbaarheid op de een of andere manier in de weg staat aan het goede functioneren van de rechtspraak, zowel bezien vanuit het materiële perspectief van een juiste rechtsbedeling, als vanuit het daarmee samenhangende formele perspectief van een eerlijke, doelmatige en effectieve procedure, is het belang van een goede rechtspleging in het geding. Toch zal de rechter ook in dergelijke zaken niet te snel een behandeling met gesloten deuren mogen bevelen. In de regel is het aanzien van en vertrouwen in de rechterlijke macht immers gediend met een openbare behandeling van zaken, juist ook in zaken waarin het functioneren van de rechterlijke macht of van individuele rechters ter discussie staat. Zelfs in het door de minister gegeven voorbeeld, waarin een partij een groot aantal wrakingsverzoeken doet om de aandacht te vestigen op een door haar veronderstelde partijdigheid van de rechterlijke macht, zou een niet-openbare behandeling juist argwaan kunnen wekken.

Artikel 27 van het Wetboek van Rechtsvordering regelt de aftrek van voorhechtenis bij het opleggen van straffen. Bij het opleggen van tijdelijke gevangenisstraf, hechtenis of taakstraf beveelt de rechter dat de tijd door de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van de uitspraak in verzekering, in voorlopige hechtenis, in gijzeling, in een psychiatrisch ziekenhuis of inrichting voor klinische observatie of in detentie in het buitenland is doorgebracht, bij de uitvoering van die straf geheel in mindering zal worden gebracht. Indien hij dit bevel geeft terzake van een taakstraf, bepaalt hij in zijn uitspraak volgens welke maatstaf de aftrek zal geschieden. Het vorenstaande blijft buiten toepassing voor zover die tijd reeds met toepassing van artikel 68, eerste lid, laatste volzin, van het Wetboek van Strafvordering in mindering is gebracht op een andere vrijheidsstraf die de veroordeelde heeft ondergaan. Bij het berekenen van de in mindering te brengen tijd geldt de eerste dag van de verzekering als een volle dag en blijft de dag waarop zij is geëindigd buiten beschouwing. De rechter kan een overeenkomstig bevel geven bij het opleggen van geldboete. Indien hij dit bevel geeft, bepaalt hij in zijn uitspraak volgens welke maatstaf de aftrek zal geschieden. De voorgaande leden van dit artikel zijn ook van toepassing in gevallen waarin, bij gelijktijdige vervolging wegens twee of meer feiten, de veroordeling wordt uitgesproken ter zake van een ander feit dan dat waarvoor de verzekering, de voorlopige hechtenis of de gijzeling is bevolen.